Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!
Menu

Nieświadoma Dynamika Pary

W dniu 11.03.2017 odbyła się II Konferencja organizowana przez Polskie Towarzystwo Psychoterapii Psychoanalitycznej pt. "NIEŚWIADOMA DYNAMIKA PARY", w której uczestniczyli nasi członkowie Barbara Antonowicz i Darek Zawrzykraj.

W ramach Konferencji ciekawy wykład wygłosiła Mary Morgan pt: PRZENIESIENIE I PRZECIWPRZENIESIENIE ORAZ ŻYWY WEWNĘTRZNY ŚWIAT PARY.

Intymna dorosła relacja pary jest SCENĄ, na której rozgrywają się w teraźniejszości nierozwiązane problemy przeszłości, które partnerzy rozgrywają niezmienne nieświadomie. Każdy z partnerów jest obiektem projekcji drugiego. Ta nieświadoma projekcja jest bardzo ważna, gdyż jej dynamika powoduje, że właśnie ci partnerzy spotykają się w parze. Terapeutyczna praca z parą porusza ciekawe tematy związane z przeniesieniem i przeciwprzeniesieniem. Para zaprasza terapeutę na pewien czas do swojego świata. Często każdy z partnerów oczekuje, że terapeuta stanie po jego stronie. Jeśli tego nie robi, w przeciwprzeniesieniu może czuć się manipulowany, bezsilny, idealizowany czy pomniejszany.

Terapia pary o narcystycznej naturze, w której jeden z partnerów nie pozwala wyłamać się drugiemu z przeniesieniowych oczekiwań bywa porażką dla terapeuty, gdyż chęć utrzymania wzorca związku jest silniejsza niż przepracowanie.

Ponieważ terapeuta zostaje włączony w relację pary, praca nad ich nierozwiązanymi obszarami może poruszać te obszary w terapeucie.

Terapeuta znajduje się ponownie w relacji trójkątnej. Dlatego jest ważne, aby każdy terapeuta przeszedł swoja terapie, poddawał się regularnie superwizji koleżeńskiej i superwizorów. Celem tej pracy nad sobą jest rozumienie procesu analitycznego od wewnątrz, swoich reakcji emocjonalnych na różne sytuacje mające miejsce podczas pracy z Klientami.

Drugi wykład wygłosił Stanley Ruszczyński pt: DLACZEGO JESTEŚMY RAZEM?

Stanley Ruszczyński pracując z parami odnosi się do „relacji pary” i to ta relacja jest pacjentem TERAPEUTY ANALITYCZNEGO.

Rozumienie więc tego, co było powodem, co przyciągnęło do siebie tych dwoje ludzi, jest fundamentem, na którym może oprzeć się praca z parą.

W swoich poszukiwaniach na to pytanie oparł się o tekst Rogera Money-Kyrle’a: „Cel psychoanalizy może być zdefiniowany na różne sposoby. Jedna z definicji mówi o pomocy pacjentowi w rozumieniu, a więc i przezwyciężaniu emocjonalnych przeszkód w ODKRYWANIU TEGO, CO OD URODZENIA I TAK JUŻ WIE”.

Co więc wiemy od urodzenia? Każda jednostka ludzka rozwija się w oparciu o procesy interpersonalne i intrapsychiczne. To kieruje naszą uwagę do mentalizacji i teorii przywiązania. Powołując się na znane stwierdzenie Winnicotta „nie ma czegoś takiego jak niemowlę. Zawsze, kiedy mamy do czynienia z niemowlęciem, mamy do czynienia z jego matką. Bez matczynej opieki niemowlę nie istniałoby”.

Przy doborze partnerów ma miejsce identyfikacja projekcyjna, wprowadzona przez Melanie Klein. Jest to nieświadomy i prymitywny mechanizm obronny, w wyniku którego niepokojące części self i obiektów wewnętrznych są odszczepiane i projektowane na obiekt zewnętrzny, identyfikowany następnie z treścią danej projekcji.

Jeśli terapeuta jest w stanie przyjąć projekcję, może uczynić jej treść świadomą i doświadczyć w przeciwprzeniesieniu uczuć pochodzących z wewnętrznego świata pacjenta.

Nasze decyzje i zachowania motywowane są zarówno świadomymi jak i nieświadomymi potrzebami, pragnieniami i lękami. Poszukujemy więc ludzi i sytuacji, które mogą odpowiedzieć na niektóre nieświadome potrzeby, często będące konsekwencją naszych najwcześniejszych doświadczeń i relacji.

Gosling twierdzi: ”Zakochanie jest prawdopodobnie jednym z najbardziej uderzających przykładów przeniesienia(…) W relacji małżeńskiej każdy z partnerów stale odnosi się do drugiego, jakby ta osoba była w jakimś stopniu postacią z przeszłości”.

Trzeci wykład wygłosiła Agnieszka Leźnicka-Łoś pt: ILE JEST MNIE W TOBIE - ILE JEST CIEBIE W TOBIE?

Freud powiedział: „Patologia pozwala poznać nam dużą liczbę stanów, w których odgraniczenie JA od świata zewnętrznego staje się niepewne, czy też granice między JA a światem zewnętrznym wytyczone są niewłaściwie”. Wytyczanie niewłaściwe tych granic ma decydujące znaczenie w relacji partnerskiej.

Sytuacja analityczna tylko dla świadomości jest interakcją dwóch osób. Z punktu widzenia nieświadomości analiza rozdziela splątane tożsamości i rozdziela TO, CO MOJE od TEGO, CO TWOJE.

Tekst opracowała Barbara Antonowicz

13.03.2017